Enkele van onze klanten
Irma Hollinga
Op 27 juni 2008 zat ik voor het eerst op mijn Ridley Racefiets die ik zo’n 6 weken voor die datum bij Sur- Place had gekocht. Nog geen jaar later, op 4 juni 2009 deed ik mee met het fantastische evenement “Alpe D’HuZes” en reed ik op 1 dag 4 x de Alpe D’Huez op (en af !).
De start: aankoop van mijn racefiets
In het voorjaar van 2008 wordt mijn man, Andries, nota bene door hardloopvrienden, enthousiast gemaakt voor het racefietsen. We zijn allebei duursporters, verslaafd aan hardlopen en spinning op de sportschool. Andries reed een paar keer op een geleende fiets mee en vond het geweldig. Zo leuk, dat hij een eigen racefiets wilde kopen. Al gauw merkte ik hoeveel tijd er in dat fietsen ging zitten en in een opwelling besloot ik daarom ook maar een nieuwe racefiets te gaan kopen. Of ik het leuk zou vinden, daar had ik geen idee van. Ik had heel vroeger wel een racefiets gehad, maar dat was in de tijd van toeclips met riempjes, versnellingen op de buizen en verschrikkelijke zadels en niet-ergonomische sturen. Daaraan had ik heel slechte herinneringen, op die fiets heb ik uiteindelijk hooguit 250 kilomter gereden. Dus toen ik bij Sur-Place naar binnenstapte en mijn eerste gesprekken met Bart en Hans had, was het voor hen niet zo makkelijk om mij er van te overtuigen dat je tegenwoordig een racefiets kunt kopen waarop vrouwen prima uit de voeten konden. Ik had nachtmerries van klik-pedalen en ik wilde eigenlijk een recht stuur. Racen zou ik toch niet gaan doen, ik wilde comfortabel rijden. Het was met name Bart die me in diverse gesprekken op andere ideeën bracht. Klik-pedalen waren er ook in een versie waar je makkelijk uit kon klikken, een recht stuur raadde hij af: neem een ergonomische stuur en als het echt helemaal niet gaat, dan lossen we het op. Volgens hem zou ik er spijt van krijgen als ik een “sportfiets” zou kopen. Gewoon de lat een beetje hoger leggen… Over de groepen en versnellingen hebben we lang gesproken: moest ik geen triple ? Uiteindelijk werd het een heel andere fiets dan ik aanvankelijk dacht: een Ridley Orion, een carbon fiets met een compact cranckstel, 105 groep met 50/39 voor en achter ook een kransje 27. Er werd een blaadje 33 besteld voor in de heuvels.
Eind juni was het zover: mijn fiets werd geleverd. Hij zag er heel mooi uit, maar twijfels had ik nog steeds. Gelukkig dat Andries zo’n geduld had en tijdens mijn 1e ritje naast me wilde gaan lopen om me op te vangen bij mijn 1e in- en uitklikken. Het viel echter allemaal mee en na het 1e uurtje rijden vond ik het geweldig: wat fietste dat snel en licht. Niks fiets weer verkopen via Marktplaats: hier zou ik veel plezier in gaan krijgen.
Eerste kilometers in de Belgische heuvels
Training: kilometers maken
In de zomer en het najaar van 2008 maakte ik de eerste trainingskilometers. Al gauw was het geen probleem meer om mee te doen met een toertocht van ruim 100 kilometer . De behendigheid met de racefiets moest ik duidelijk aanleren, ik bleek geen natuurtalent, maar wel een doorzetter. In de winter van 2008 besloot een aantal ex-Roparunners zich in te schrijven voor de Alpe D’HuZes. Dit is een fietsactie waar wielrenners op 1 dag zo veel mogelijk keren de Franse Alpe op fietsen in de strijd tegen kanker. Vorig jaar bracht deze actie ruim 3,6 miljoen Euro op. Het geld gaat voor 100% naar revalidatieonderzoek voor kankerpatiënten. Voor 2009 was de doelstelling om 6 mio Euro binnen te halen. En ons team wilde minimaal 30.000 Euro hieraan bij dragen. Na een paar dagen twijfelen besluit ik om ook mee te doen. Als enige dame in een mannenteam. Dat zou wel betekenen dat ik grenzen zou moeten gaan verleggen. Ik had nog nooit met een racefiets een berg op gefietst, laat staan een berg afgedaald. In januari maakte ik samen met een trainer op de sportschool Living Well een trainingsschema bestaande uit krachttraining, veel spinning en natuurlijk veel langere tochten op de racefiets. Begin maart rijden we voor het eerst weer buiten en voor de eerste keer in de heuvels rond Amerongen. 5 % was al heel wat, toen. Half maart ga ik met Andries op trainingskamp op Mallorca. Tja, toen begon ik langzaam te begrijpen wat het was om te rijden in de bergen. Niks tandje terug schakelen zoals op een spinningfiets, maar constant de druk op de benen. Ik kwam duidelijk nog kracht te kort. Ook het afdalen bleek een hele grote uitdaging. Ik durfde niet mijn handen onder in de stuurbocht te houden en had problemen met het sturen. Na Mallorca blijkt wel dat we heel veel kilometers zullen moeten gaan maken in heuvel- en bergachtig gebied, want zonder die ervaring had ik niet het gevoel dat ik de Alpe D’Huez op zou kunnen fietsen. Dus weekenden naar Limburg, Belgie (Trois Ponts, La Roche) met in begin mei een trainingsweekje in de Vogezen. Met de ervaring groeit ook langzaam maar zeker mijn zelfvertrouwen: steeds grotere stijgingen blijk ik toch op te kunnen fietsen met als meest steile “Berg” de gemene Stockeu (20 %) in Belgie. In de Vogezen gaat na een aantal dagen het afdalen beter en durf ik eindelijk de handen in de beugels te houden en rijd ik mijn eerste haarspeldbochten. Als voorbereiding voor de Alpe rijd ik van januari tot juni bijna 2500 kilometer en een dikke 25.000 hoogtemeters.
Beklimming van de Stockeu in Belgie: zelfs voor 20 % stijging stap ik niet meer af.
Aanpassing van mijn fiets voor de Alpe door Sur-Place
Omdat ik van plan was zo vaak mogelijk de Alpe op te fietsen, wilde ik graag op souplesse de berg op. Wat doe je dan, als je nog nooit een alpenpas op bent gegaan ? Je berekent met behulp van informatie op internet een theoretisch verzet en maakt een afspraak met Bart en Hans. Zij hadden natuurlijk veel ervaring om racefietsen in orde te maken voor jonge, sterke mannen, maar een vrouw die geen 20 meer is en meerdere keren een Alpe op wil, dat was nieuw voor hen. Ik wist ook niet precies wat ik zou kunnen, dus het was niet zo simpel. Uiteindelijk paste Hans eerst mijn verzet aan tot 33 voor en 32 achter. Dat ging allemaal nog met een “lange slag derailleur”. Daarmee ging ik in de Vogezen rijden. Ging prima, maar ik wilde voor de Alpe D’HuZes toch nog graag een tandje meer, dus vroeg ik na terugkomst of het “nog lichter kon”. Daar moesten de beide heren toch wel even over nadenken, maar uiteindelijk kwamen ze toch met de oplossing: een mountainbike derailleur met 9 speed, zodat ik 34 achter kon schakelen. Het geheel nog een keertje getest in La Roche en in Vaals. Het werkte allemaal prima. De beide heren hadden er nu technisch uitgehaald wat er in zat, nu moest ik alleen nog de berg op fietsen.
Uiteindelijk wilde ik nog lichter fietsen en monteerde Hans een mountainbike verzet.
De Alpe D’HuZes : 4 juni: onbeschrijflijk en onvergetelijk
Eindelijk was het zover: de grote dag waar ik zo lang naar toe had geleefd. De start was om 5.09. Dus stonden we om kwart over 3 op. Na ons helemaal vol gestopt te hebben met krentenbollen, pannenkoeken, Brinta en koffiebroodjes om 4.15 richting start . Er waren toch meer dan 1000 fietsers, een drukte van belang. Niets voor mij om daar tussen te gaan staan en dan ingeklikt te manoevreren en gelijk al op mijn plaat te gaan. Dus ik trok mijn eigen plan en ben achter aan gaan staan en vertrok gewoon 5 tot 10 minuten later.
1e klim: 5.22 gestart. Het was nog fris. De eerste steile bochten was er even inkomen. Ik was ook toch wel wat opgewonden. Een lang lint van fietsers voor me en ook achter me, omdat niet iedereen zo vroeg wilde starten. De opkomst van de zon en hele mooie uitzichten op de omliggende besneeuwde bergen. Hier reed ik dan, nu moest ik het waar maken en ik hoopte dat het goed zou gaan. Ik had er geen idee van hoe ik me zou gaan voelen en hoe vaak ik omhoog zou kunnen fietsen. Het voelde in ieder geval erg goed, na het vele trainen en een paar rust dagen. Na een paar bochten kwam het 1e verzorgingspunt: vol al met supporters die met ongekend enthousiasme aanmoedigden. Dit zou geweldig worden. En het ging ook goed. Korte gesprekjes met renners die mij passeerden, maar ook met fietsers waar ik met gemak voorbij reed. Mijn lichte verzet en mijn relatief lage gewicht helpen dan toch wel. Vlak onder de top kwamen de jongens van ons team me al dalend tegemoet. Een schreeuw als groet en aanmoediging. En eindelijk, daar was hij dan: voor de 1e keer de top. Er waren al heel veel supporters en het was een mooie aankomst. Rond 1 uur en 40 minuten gereden, niet slecht. Hartslag "laag" kunnen houden. Koud op de top. Veel kleding aan getrokken en vrij snel naar beneden. Zag ik wel tegenop: afdalen tussen al die snelle gasten. Maar het ging goed, niet te snel, maar ik voelde me al snel niet meer gespannen. Beneden op de camping bij het wisselpunt zag ik pas hoe verstandig het was geweest om me zo goed in te pakken. De mensen die in de normale renners-windjackjes waren afgedaald stierven van de kou en stonden te bibberen als een rietje.
2e klim: start rond 9.00. Dat ik zo snel al aan mijn 2e klim zou beginnen had ik niet verwacht. Als dat zo door zou gaan…. Dit ging prima en het klimmen voelde beter aan dan tijdens de 1e keer. Ik voelde me beresterk en inmiddels waren er meer supporters en was het in vele bochten een feest: muziek en aanmoedigingen. Mensen in oranje of Alpe D’Huzes kleding. In iets meer dan anderhalf uur was ik boven. Hier waren nu veel meer supporters en was het 1 groot feest. En het was nu minder koud geworden, dus een stuk aangenamer. Minder ingepakt dan de 1e keer daalde ik af. Ging prima, ik had nu niet meer zo’n ontzag voor die afdaling met 21 haarspeldbochten.
3e klim: start om 11.50. Vol goede moed aan de 3e beklimming begonnen. Maar het was inmiddels flink heet geworden en dit voelde duidelijk anders dan de 2e. De eerste paar supersteile bochten deed ik niet meer met hetzelfde gemak en ik kon mijn snelheid niet meer boven de 7 km per uur houden. De teller zakte naar 6 komma iets en ik kreeg ook een paar steekjes in mijn rechterknie. Oef… Ze hadden tijdens de voorbereiding vaak gezegd: 3 beklimmingen, dat gaat nog wel met heel goed trainen, maar daarna: dan is het zwaar, lood zwaar en dan zorgt iemand op je bagagedrager dat je nog verder kunt. Nou, dat gold dan niet voor mij: ik had al een beklimming eerder iemand nodig. De gedachte echter aan waar ik dit allemaal voor aan het doen was, de strijd tegen kanker, hielp. De supporters deden de rest. En toen stonden daar 2 bekenden. “he kanjer, wat ga je goed. Fantastisch. Ga je nog een keer ? Dat zou helemaal geweldig zijn”. Pardon ? Nog een keer ? Verder…. Bij bocht 3 (vlak onder de top) was het even echt op. Dus even afgestapt. Drinken, eten, rekken, rusten. Met een andere fietser gesproken. Hij deed het voor zijn zieke broer. Was 3x omhoog geweest. Maar nu vond hij het wel goed zo. Hij had zich helemaal de blubber getraind en het viel hem allemaal flink tegen. Zo dat gaf inspiratie. Ik had ook hard getraind, maar zo makkelijk wilde ik me niet gewonnen geven. En voor dat ik überhaupt gefinished was, had ik mijn besluit genomen. Ik ga nog een keer. De laatste bochten gingen weer beter en ik genoot van mijn 3e doorkomst. Lekkere rust boven en toen afdalen. Was ook niet meer zo vanzelfsprekend. Kramp in mijn handen van het vele knijpen, beetje verkrampte rug ook. Dan maar in 2-en hakken en bij bocht 10 even stoppen. Daarna was ik heel erg blij dat ik beneden was.
4e en laatste klim. Start om 15.53. De eerste 4 bochten was het warm en ging het moeizaam. En mijn rechterknie begon nu echt wat op te spelen. Dit gaat zwaar worden, dat voelde ik. Heel erg jammer van mijn knie. Ik begreep nu ook waar het door kwam. In de bochten had ik veel gedronken en wat doe je dan: rechterknie wat naar buiten en bidon pakken. En doorfietsen. Tja, waarschijnlijk ietsje te vaak, misschien een keertje wat onhandig geweest en een kniepeesje verrekt. Eindelijk, door het meest steile stuk gekomen en in bocht 16 (de bochten tellen af, dus de 5e bocht vanaf de start) veel supporters en een verzorgingspost Afgestapt. Even gerekt, wat gedronken. En besloten niet meer te drinken tijdens het fietsen. Dus een paar bochten fietsen, afstappen en dan veel drinken. Dat zou mijn knie hopelijk ontzien. Weer verder. Ach, het ging eigenlijk wel, maar ik merkte nu wel dat dit de laatste keer zou gaan worden. En dat ik dus alle tijd had om boven te komen. Al zou ik moeten lopen…. Dat gaf me weer moed en kracht. En hoewel het langzamer ging, ging het eigenlijk nog best wel goed. De aanmoedigingen van het publiek waren nu echt heel erg nodig. Weer een paar bochten en weer even afstappen,: drinken, wat eten en even rekken. Knie voelde ik niet als ik na zo’n mini-rustje opstapte, kwam echter langzaam terug. En zo deed ik dus die berg. Stukje voor stukje, paar bochten, bepalen waar ik weer even zou drinken en weer verder. Opgeven was voor mij geen optie. Ik ging dit halen, daarvan was ik overtuigd. En jawel hoor, na 2 uur en 20 minuten: het finish doek. Eindelijk. De verlossing. Heel mooi moment. Had ik het toch geflikt, vooraf had ik gedacht als ik 3x boven kom, vind ik dat heel mooi en goed en van 4 x had ik alleen maar een beetje gedroomd. Dus ik heb mijn grenzen echt verlegd, het was gelukt. Even was ik heel erg moe maar wel voldaan. En toen zag ik de anderen, men raadde mij aan om naar de fysio te gaan. Raad opgevolgd. Was maar een kleine irritatie volgens de ervaren fysio, maar het zou zeker erger worden als ik nog een keer zou gaan. Dus ik hield het erbij. 4 keer omhoog. Mooi toch ? Wie had ooit gedacht dat ik 11 maanden na mijn eerste ritje op mijn fiets 4x de Alpe D’Huez op zou fietsen ?
De allereerste keer de Alpe D’Huez op.
Samen fietsen ? Tempomaatjes gezocht. (26-28 km/uur)
Tijdens de vele fietstrainingen en voorbereidingen voor de Alpe D’HuZes heb ik 1 ding gemist:tempomaatjes. Het is namelijk leuk om in een team te fietsen, maar de mannen van Team Infa zijn zo goed getraind en fietsen helaas toch een tikje harder (> 30 km/uur). Daarnaast zijn ze over het algemeen behendiger op de racefiets, door de vele jaren fietservaring..
Dus fiets je rond de 27 km/uur en heb je zin om eens een keertje samen te fietsen stuur me dan een mailtje:
irma_hollinga@hotmail.com
Team Infa bij de Alpe D’Huez: een mannenteam met 1 vrouw.
Het team zamelde meer dan 50.000 Euro in voor het goede doel.
Meer informatie:
http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/Irma-Hollinga/Team-92/actie.aspx
Marianne Rietveld
Medewerkers van Sur Place……Bart en Hans…………Bedankt.
In maart 2007 heb ik mij in een overmoedige bui als voorlopige deelnemer ingeschreven voor de Kenia Biking Challenge in oktober.( Een mountainbiketocht door Kenia van500 km in 7 dagen over vaak onbegaanbare wegen .Allemaal voor de weesmeisjes ) ) Voorlopig omdat ik er even goed over na wilde denken of ik het wel zou kunnen. Ik had 2 maanden de tijd om het definitief te maken.
Ik ventileerde mijn uitdaging bij vrienden en familie en de opmerking:”Dat ga je nooit redden “was voor mij het teken dat ik er voor 100% voor zou gaan en het wel zou redden.
Bart stelde voor mij een trainingsschema op waar ik me strak aan hield. Eerst maar kilometers maken en dan kijken we verder, zei hij. Dus ik fietste de mij opgegeven kilometers per week door de Betuwe, en later ook naar Woerden en Bodegraven. Ja, voor mij een mooie rit heen en weer ( ik kom uit Culemborg )en iedere keer was er iets wat aan fiets verbeterd of veranderd werd. Een stuurtje korter maken,zadels uitproberen,kleding aanschaffen en alles wat ik nodig zou hebben in dat warme Kenia. Sur Place had alles, en wat er niet was werd besteld .Wat een service en wat een geduld hebben Hans en Bart met me gehad.
In mei kwam mijn nieuwe fiets. Met zorg en super adviezen van Bart uitgekozen . Zo had ik natuurlijk een moutainbike nodig, maar daar zat ik niet lekker op .En ik wilde , als ik weer terug was uit Kenia ook nog blijven fietsen. Hier in Nederland heb ik die brede banden niet nodig, daar in Kenia wel. Een prachtige Cube was de uiteindelijke keuze .Een mix tussen hybride en mountainbike. Voor het eerst in mijn leven zat ik op zo’n fiets .En wat ging dat lekker………………en snel. Ik deed er steeds korter over om in Bodegraven te komen. Mijn conditie ging met sprongen vooruit. Alleen…………………het vastklikken met je schoenen wilde niet zo lukken. Regelmatig lag ik bij een stoplicht weer op de grond, vergeten los te klikken en nog niet de handigheid hebben om het snel te kunnen. Ik werd er een beetje bang voor , net zoals het nemen van de bochten met hogere snelheid.
Tijd voor coaching dus.
Wat had ik zonder Bart moeten beginnen. Weken achter elkaar , op zijn vrije maandagmorgens , hebben we in het park van Woerden getraind. Vast en losklikken van de schoenen, snelheid maken en de bocht doorgaan, korte bochten maken, snel reageren op een valpartij,rijden door het zand,door de modder, alles kwam aan bod.Net zolang tot het goed ging en ik er grip op had.
Steeds soepeler en zelfverzekerder zat ik op de fiets, steeds meer was ik de baas over fiets in plaats van andersom. En tijdens het fietsen zag Bart altijd wel weer iets wat verbeterd kon worden. Regelmatig ging de fiets mee naar Bodegraven waar Hans de opdracht kreeg om er weer wat aan te sleutelen. Wat had ik zonder dit duo gemoeten.
Toen kwam oktober in zicht en werd het echt. Ik was klaar en professioneel getraind voor Kenia. Mijn outfit was doeltreffend en perfect .Bart had aan alles gedacht. Tot de zonnebrandcrème aan toe , speciaal voor sporters. Ik zou daar allemaal nooit aan gedacht hebben.
Tijdens de trainingsmomenten met de “Kenia groep “kreeg ik in het begin vragen over mijn fiets. Iedereen reed op een mountainbike met de dikke, kleinere banden dus. Toen ik uitlegde waarom ik hiervoor had gekozen na advies van Sur Place zag je menigeen eens nadenken……….slim hoor, nooit aan gedacht,hoorde ik dan.
Ook de tips die ik van Bart kreeg deelde ik met de groep. Over remmen, klimtechniek, afdalen,gebruik maken van al je krachten,ik had altijd wel weer een tip die dankbaar in ontvangst werd genomen. Ook de kleding die ik droeg had een functie. Niet te warm,ademend en compact en ligt als je het niet droeg en doeltreffend voor het moment dat je het wel droeg. Ook van die tips maakte men gretig gebruik. In Kenia zag ik dat sommigen ook die kleding hadden aangeschaft. Met dank aan jou Bart, zeiden ze dan.
In Kenia was het geweldig. Zwaar, maar zo mooi om te doen. Dankzij mijn coach Bart en materiaalman Hans heb ik vol overgave kunnen genieten van deze tocht. Ik had 4 kilo reservemateriaal bij me maar heb helemaal niets hoeven gebruiken. Als je nagaat dat er 80 banden zijn geplakt in deze week ……………
Mijn liefde voor het fietsen was geboren .Daar in Kenia geweldig en hier in Nederland ook heerlijk om te doen.
Ik heb er een nieuwe hobby bij.
Bart en Hans, nogmaals mijn dank voor jullie geweldige inzet .Jullie zijn kanjers.
Dat Sur Place maar lang onder deze 2 bezielde fietsers mag blijven bestaan en veel mensen van de service, de persoonlijke begeleiding en uitstekende kennis van zaken mogen genieten.
Elke Riedl
Elke Riedl is een Oosterijkse dame die Woonachtig is in Nederland. Elke verschijnt in alle wereldbekerwedstrijden veldrijden aan de start. Sur-Place Levert Elke Materiaal en zorgt dat als er problemen zijn ze terug kan vallen op de vakkennis van sur-place
Dennis Craanen bij het nk veldrijden 2007 in woerden